هفت خوان رستم، خوان چهارم، زن جادوگرگوینده: زنده یاد اسماعیل قادر پناه چو از آفرین گشت پرداختهبیاورد گلرنگ را ساختهنشست از بر زین و ره برگرفتخم منزل جادو اندر گرفتهمی رفت پویان به راه درازچو خورشید تابان بگشت از فرازدرخت و گیا دید و آب روانچنان چون بود جای مرد جوانچو چشم تذروان یکی چشمه دیدیکی جام زرین برو پر نبیدیکی غرم بریان و نان از برشنمکدان و ریچال گرد اندرشخور جادوان بد چو رستم رسیداز آواز او دیو شد ناپدیدفرود آمد از باره زین برگرفتبه غرم و بنان اندر آمد شگفتنشست از بر چشمه فرخندهپییکی جام زر دید پر کرده میابا می یکی نیز طنبور یافتبیابان چنان خانهٔ سور یافتتهمتن مر آن را به بر در گرفتبزد رود و گفتارها برگرفتکه آواره و بد نشان رستم استکه از روز شادیش بهره غم استهمه جای جنگست میدان اویبیابان و کوهست بستان اویهمه جنگ با شیر و نر اژدهاستکجا اژدها از کفش نا رهاستمی و جام و بویا گل و میگسارنکردست بخشش ورا کردگارهمیشه به جنگ نهنگ اندر استو گر با پلنگان به جنگ اندر استبه گوش زن جادو آمد سرودهمان نالهٔ رستم و زخم رودبیاراست رخ را بسان بهاروگر چند زیبا نبودش نگاربر رستم آمد پر از

هفت خوان اسفندیار، خوان چهارم، زن جادوگرگوینده: زنده یاد اسماعیل قادر پناه ازان کار پر درد شد گرگسارکجا زنده شد مرده اسفندیارسراپرده زد بر لب آن شاههمه خیمهها گردش اندر سپاهمی و رود بر خوان و میخواره خواستبه یاد جهاندار بر پای خاستبفرمود تا داغ دل گرگساربیامد نوان پیش اسفندیارمی خسروانی سه جامش بدادبخندید و زان اژدها کرد یادبدو گفت کای بد تن بیبهاببین این دمهنج نر اژدهاازین پس به منزل چه پیش آیدمکجا رنج و تیمار بیش آیدمبدو گفت کای شاه پیروزگرهمی یابی از اختر نیک برتو فردا چو در منزل آیی فرودبه پیشت زن جادو آرد درودکه دیدست زین پیش لشکر بسینکردست پیچان روان از کسیچو خواهد بیابان چو دریا کندبه بالای خورشید پهنا کندورا غول خوانند شاهان به نامبه روز جوانی مرو پیش دامبه پیروزی اژدها باز گردنباید که نام اندرآری به گردجهانجوی گفت ای بد شوخ رویز من هرچ بینی تو فردا بگویکه من با زن جادوان آن کنمکه پشت و دل جادوان بشکنمبه پیروزی دادده یک خدایسر جاودان اندر آرم به پایچو پیراهن زرد پوشید روزسوی باختر گشت گیتی فروزسپه برگرفت و بنه بر نهادز یزدان نیکی دهش کرد یادشب تیره لشکر همی راند شاهچو خ